[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”]

11/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar
11/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar

[/fusion_builder_column][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][fusion_dropcap color=”#dd9933″ boxed=”no” boxed_radius=”8px” class=”” id=””]G[/fusion_dropcap]

etver. Het is zover. Hij wist dat dit moment een keer zou komen. Zijn baas heeft Harm gezegd dat het ondertussen tijd is dat hij zelf aan de klant moet laten zien wat hij gemaakt heeft. “Omdat de boodschap dan beter overkomt”. Jaja, zal wel, maar Harm denkt daar anders over. Ziet dat helemaal niet zitten. Werkt liever op de achtergrond en blijft graag onzichtbaar voor klanten.

Dit is niet wat hij wil. Het past niet bij hem. Hij wordt er verre van blij van om een “mooi overhempie” aan te trekken, zoals zijn baas hem vriendelijk doch zeer dringend heeft verzocht. Hij heeft het idee dat er van hem wordt verwacht dat hij een glad praatje moet vertellen. “Verwacht niet van mij dat ik ook zo’n neplach laat zien, zoals ze op tv ook altijd doen” laat Harm zijn collega weten. Hij trekt daarbij een serieus gezicht waardoor een frons zich op zijn voorhoofd aftekent, waardoor zijn collega met moeite kan met moeite zijn lach kan onderdrukken. Hij heeft zin dit project waar hij zo trots op is af te ronden, MAAR ZAG OP TEGEN zoiets als de presentatie die hij er nu volgende week dinsdag over moet geven.

Maar er is niemand die dat van Harm verwacht, dat hij zich anders voordoet dan dat hij is. Vanaf het eerste moment zijn ze blij met hem op zijn werk. Niet alleen omdat hij goed is in wat hij doet, meer ook omdat hij er zo enthousiast over kan vertellen. Tegen zijn collega’s dan, want bij hen voelt hij zich vertrouwd. Daarom vertelt hij ze met plezier zijn verhaal, druk bewegingen makend met z’n handen om een en ander te verduidelijken. Hij is ontspannen als hij over ‘zijn ding’ verteld, over dat wat hij gemaakt heeft of nog aan het maken is. Het is een van de weinige momenten dat hij op z’n praatstoel zit op z’n werk. Meestal is hij niet zo spraakzaam, is hij meer een luisteraar.
De jongens plagen ‘m dan wel eens een beetje en meestal heeft Harm dat pas later in de gaten. Van hen kan hij dat wel hebben, ze zijn altijd aardig onder elkaar. Ze vragen hem dan over zijn nieuwste project te vertellen en dan gaat Harm helemaal los. Dat doen ze vooral op vrijdagmiddag, omdat iedereen aan het einde van de werkweek wel zin heeft in een moment van ontspanning. En op zo’n moment dat Harm op z’n praatstoel zit met z’n armen bewegend vormen een paar collega’s een kring om hem heen en hangen aan z’n lippen.

DE VOLGENDE DAG heeft hij een afspraak met MARLOES en begint al te vertellen over het verzoek van zijn baas een presentatie te geven voordat Marloes hem hun gebruikelijke knuffel kan geven. “Man, relax. Waar ben je bang voor?” Harm komt haast niet uit z’n woorden als hij het haar wil uitleggen. Hij wist dat Marloes zou gaan graven als hij hier over begon. Had zelfs overwogen er daarom helemaal niet over te beginnen met haar, wetend dat zij hem naar z’n ‘gevoel’ zou vragen en hem over deze situatie vragen zou gaan stellen.

Eigenlijk weet hij al waar zijn angst vandaan komt. Wat de weerstand is die hij voelt bij het idee iets te moeten vertellen over hij blij van wordt. Dat zit diep bij Harm. Het gaat terug naar zijn kinderjaren. De eerste keer kan hij zich nog herinneren als de dag van gisteren. Hij was toen 7,5. Vol trots liet hij toen een tekening aan zijn vader zien die hij op school had gemaakt. De juf had hem naar voren geroepen en hij mocht zijn ‘kunstwerk’, zoals zij dat noemde, voor de klas laten zien en iedereen zijn tekening geweldig. Een vel vol vrolijk gekleurde met vormen en wezens die voor die leeftijd wonderlijk mooi getekend waren. Door zijn fantasie leek het wel alsof ze tot leven kwamen op het vel dat hij toen trots omhoog hield.
Maar wat had hij een spijt toen hij zijn vader die tekening liet zien. Hij keek op van zijn krant. Heel even maar. Een korte “Ja” was alles wat hij kon opbrengen te zeggen tegen zijn zoon. En vanaf dat moment besloot Harm dat hij nooit meer aandacht zou vragen voor dat wat hij gemaakt had. In ieder geval niet uit zichzelf. Omdat je als je aandacht vraagt kan worden teleurgesteld. En dat gevoel van toen, van dat ene korte moment met zijn vader, dat wil hij niet meer voelen. Nooit meer. Dat deed pijn. Heel erg.

Door de vraag van Marloes over het ‘waarom’ van zijn angst voor de presentatie op zijn werk kwam dit gevoel weer naar boven. Die knagende pijn van toen. Die hij liever nooit meer wil voelen. Maar die blijkbaar aandacht wil. Herkend wil worden. Erkend.
Marloes kijkt hem met een scheef hoofd aan, omdat ze met hem te doen heeft. Ze kent zijn verhaal en luistert met aandacht naar wat hij nu met haar deelt. Als hij zijn verhaal heeft gedaan is het even stil. Zijn bovenlip trilt en hij laat zijn hoofd hangen. Harm is verdrietig. Omdat hij eigenlijk heel graag zijn verhaal wil vertellen op zijn werk tegen die klant van dat leuke project. Maar dat hij eigenlijk bang is. Dat de klant en zijn baas iets onaardigs zullen zeggen.

Na dit gesprek lacht en dolt hij nog wat met Marloes. Over dat hij er hipperdepip uit moet zien, waar zij wel ideeën over heeft. “Een bloemetjes shirt, zoals die man van de tv” plaagt ze hem en lacht hem vrolijk toe. Harm gruwelt bij het idee alleen al, dat hij zou opvallen met dat soort kleren aan. Het past niet bij hem, zo uit de band te springen op de kleurrijke manier zoals Marloes zich kleedt.

Dus DIE DAG VOELDE HIJ ZICH AL IETS BETER. Door zichzelf de ruimte te geven door over zijn gevoelens met Marloes te spreken. Waardoor zijn angst minder wordt. Hij minder opziet tegen het gesprek van begin volgende week. Wat oprechte aandacht al niet teweeg kan brengen . . .

[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lees vorig bericht:
Alleen ik weet het antwoord

[fusion_builder_container hundred_percent="yes" overflow="visible"][fusion_builder_row][fusion_builder_column type="1_1" background_position="left top" background_color="" border_size="" border_color="" border_style="solid" spacing="yes" background_image="" background_repeat="no-repeat" padding="" margin_top="0px" margin_bottom="0px" class="" id="" animation_type="" animation_speed="0.3"...

Sluiten