Categorieën
verhalen

Gewoon lekker bezig zijn

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”]

26/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar
26/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar

[/fusion_builder_column][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][fusion_dropcap color=”#dd9933″ boxed=”no” boxed_radius=”8px” class=”” id=””]B[/fusion_dropcap]uiten waait en regent het. Goed weer om binnen te blijven, heeft Marloes besloten. Ze heeft zich geïnstalleerd in haar hoekje op de bank met een stapel tijdschriften en een pot thee en zit met opgetrokken knieën onder een dekentje.

Al bladerend komt de winterkleding voorbij en ondanks dat de temperatuur buiten nog best aangenaam is ziet ze er ook wel weer naar uit, dat het straks weer kouder zal zijn en ze haar warme winterkleren weer aan kan. Ze herinnert zich dat ze vorig jaar, impulsief als ze soms is, verschillende soorten wol kocht om grote sjaals van te breien. En bij dat kopen is het gebleven, want de bollen bevinden zich nog in de oorspronkelijke staat in een mooi tasje ergens in haar hobbykamer.

Marloes kijkt met een scheef hoofd naar de sjaals en mutsen die ze voorbij ziet komen. O jeej, het gaat weer kriebelen. Ze krijgt zin om te breien en besluit om haar voorraad wol op te zoeken.

Niet veel later ligt de vloer van haar hobbykamer bezaait met tasjes met daarin verschillende bollen wol. En niet alleen zij, maar ook haar drie poezen genieten er van. Op een onbewaakt ogenblik heeft de jongste van de drie een bol te pakken gekregen. Met zijn voorpoten er stevig omheen geklemd alsof hij de bol nooit meer los zal laten en met z’n achterpoten trapt hij er tegenaan als een dolle. Ondanks dat ze er niet blij mee is moet ze er toch om lachen. Gelukkig is deze bol nog niet zo gehavend, maar ze gaat wel gelijk op zoek naar een ander bolletje waar de poezen wel mee mogen spelen. Ze duikt de kast weer in en vind een restje wol waar ze bij nader inzien niks meer van wil maken, omdat ze de kleur toch minder mooi vind dan toen ze de wol kocht. Ze maakt er een mooi rond bolletje van en rolt de wol stevig op, zodat haar poezen hun best moeten doen om het uit elkaar te trekken. Ze laat een meter draad loshangen en gooit het bolletje door de gang. Twee van haar poezen rennen er achteraan. De één grijpt het bolletje, de ander vindt de loshangende draad interessant. Al rennend en stoeiend buitelen ze over elkaar heen, de gang is voor hen een waar speelparadijs. In het midden van de gang ligt een warm dik kleed met franjes, die het ook regelmatig moeten ontgelden. Gelukkig laten ze het kleed zelf wel aardig heel.

Na het schouwspel in de gang gaat Marloes terug naar haar bollen wol . Ze was even vergeten dat haar derde poes nog in haar hobbykamer was, maar gelukkig ligt die in het raamkozijn te slapen en ze gaat verder met het opzoeken van nog meer bollen wol en de breinaalden. Op zoek naar breipatronen komt ze ander leuks tegen en voordat ze het weet haalt ze haar hele kast overhoop. Nou ja, die wilde ze binnenkort toch opruimen. Heeft ze nu alvast een mooi begin gemaakt.

Met een stapel breipatronen onder haar arm keert ze terug naar de bank en kruipt opnieuw onder haar dekentje. En terwijl ze in de bladen op zoek gaat naar het juiste patroon voelt ze dat ze het rommelen wat ze net in haar kamertje deed en het boekjes lezen op de bank eigenlijk wel genoeg vindt voor nu. Ze komt erachter dat lekker een beetje aanklooien en rommelkonten vandaag hetgeen is wat ze wil doen vandaag. Verder geen actie. Dit is waar ze van geniet en helemaal bij weg kan dromen. Eigenlijk is dat precies wat ze wilde doen vandaag. Gewoon lekker bezig zijn. Maakt niet uit met wat. Vooral: niks hoeven moeten…

[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]

Categorieën
verhalen

Serieus spelen

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”]

24/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar
24/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar

[/fusion_builder_column][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][fusion_dropcap color=”#dd9933″ boxed=”no” boxed_radius=”8px” class=”” id=””]A[/fusion_dropcap]

ls je jong bent wordt er speelgoed voor je gekocht en een paar jaar later wijs je aan wat je graag wilt hebben en waarmee je wilt spelen. Maar op een gegeven moment, als je van de basisschool naar de middelbare school gaat, is het voorbij. Dan mag je niet meer spelen. Dan is er geen ruimte meer om te spelen. Dat hoort dan niet meer. Vanaf dat moment moet je vooral van alles. Huiswerk maken en een eerste baantje. Omdat je moet bijdragen aan de maatschappij. Je moet dan voldoen aan de verwachtingen van anderen.

Daarna moet je, een jaar of wat, dingen leren waarvan je waarschijnlijk driekwart nooit meer zult gebruiken in het ‘normale’ leven. En als je daarmee klaar bent begint het pas echt. Dan moet je geld gaan verdienen. Omdat we dat met z’n allen zo hebben afgesproken. Maakt niet uit wat je doet en of je er door verveling of stress ziek van wordt, maar je moet werken. Geld verdienen. Serious business. Nooit meer spelen.

Harm is blij dat hij niet jaren heeft gestudeerd en dat zijn zuurverdiende centen altijd voor hem zelf waren. Ondanks dat hij van zijn moeder financieel nooit iets heeft hoeven bij te dragen schoof hij haar nogal eens wat toe. Maar dat was omdat hij dat graag wilde. Zelf ervoor koos. En dat is toch anders.

Met spelen is Harm nooit gestopt. Hij ziet zijn zondagse biljarten nog altijd als spelen. En de bijna wekelijkse potjes klaverjassen met zijn broer Henk ook. En dan niet te vergeten al die gekkigheid met Marloes. Man, wat heeft hij toch altijd een lol met haar. Regelmatig trekken ze een spel uit de kast om een avond rond de tafel door te brengen. In plaats daarvan verzinnen ze zelf ook wel eens iets. Of doen ze wat ze als kind graag deden.

Zo ook vanavond. Het begint al weer vroeg donker te worden en de ondergaande zon geeft soms een mooie lichtval in de huiskamer van Marloes. En niet snel daarna is het opeens donker en moeten de lampen weer aan. Vanavond brengt dat ze op een idee. Al pratend komen verhalen voorbij van plagerijtjes in het donker. Bijvoorbeeld dat Harm en Henk als kind zijnde elkaar lieten schrikken als zij zich hadden verstopt in de kledingkast op de slaapkamer en dan opeens tevoorschijn kwamen. “Getver Harm, da’s niet leuk”, maar Harm kan er nog steeds om lachen als hij daar aan terugdenkt.
Wat hij samen met zijn broer ook nog wel eens deed als ze in bed lagen, noemde ze een schaduwspelletje. Dat je je handen op een bepaalde manier tegen elkaar moest houden waardoor de schaduw daarvan op een beest of gezicht leek.

Terwijl Marloes door de kamer loopt en een paar lampen aandoet, ontstaan er schaduwen die Harm op ideeën brengen. Hij stelt zijn schaduwspelletje voor aan Marloes. En voordat hij zijn zin af heeft loopt ze de kamer uit om even later met een paar lappen en karton weer terug te komen. Terwijl hij haar nog vragend aankijkt is Marloes zwijgend al aan het knippen en plakken gegaan. Even later staat ze voor de muur waar haar vrolijke Indische kleed hangt en staat ze druk bewegend naar de muur te kijken wat voor schaduwen er verschijnen. Er verschijnt een grote glimlach op het gezicht van Harm en ook hij loopt op de stapel karton af. Met zijn tong uit z’n mond en een serieus gezicht knipt hij er op los en na een paar keer heen en weer lopen naar de muur om te kijken wat voor schaduw ook zijn gefröbel veroorzaakt zijn ze er na een kwartier klaar voor.

Samen staan ze voor de muur. Thee en koffie op tafel met lekkers erbij. En twee volwassenen met een soort van kartonnen kroontjes op hun hoofd en kleden om zich heen geslagen. Voor een muur. Kijkend naar een kleed. Het ziet er niet uit, maar wat hebben ze een lol. Dit is waar ze van genieten en graag samen doen: serieus spelen…

[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]