Categorieën
verhalen

Graag met aandacht

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”]

23/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar
23/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar

[/fusion_builder_column][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][fusion_dropcap color=”#dd9933″ boxed=”no” boxed_radius=”8px” class=”” id=””]S[/fusion_dropcap]

oms wordt Marloes er een beetje moe van, van al die mannen die aandacht van haar willen. Vooral als ze dat doen op een manier waarvan ze de kriebels krijgt. Dan krijgt ze zin om even hard te gillen of om zich heen te slaan. “Rot op, wees eerlijk in wat je wilt” zou ze dan willen gillen, maar sommigen zullen zich ook daardoor niet laten weerhouden.

Er zijn momenten dat ze even afstand neemt van de aandacht die ze krijgt van anderen. Marloes neemt dan even bewust de tijd om te kijken naar de aandacht die ze de afgelopen tijd kreeg. Zit er een patroon in? Zijn het dezelfde soort mannen? Nou nee, daar kan ze niet echt een patroon in ontdekken. Eigenlijk zijn de mannen over het algemeen wel aardig tegen haar, maar soms zit er net eentje tussen die over haar grenzen gaat en dan heeft ze er even helemaal genoeg van.
Soms is het een wolf in schaapskleren en een andere keer blijkt een man net zo saai te zijn als hij eruit ziet. En dan zijn het haar drie poezen die het hele verhaal tot in detail ongewild moeten aanhoren en is Marloes blij dat die het allemaal best vinden wat ze hen vertelt. Ze lacht even naar ze en in ruil voor het kopjes geven worden ze geknuffeld. “Goeie deal jongens” lacht ze tegen hen, terwijl er één poes op schoot zit, een andere haar liefdevol kopjes blijft geven en een derde door de kamer achter een balletje aanloopt.

Als in een filmpje laat ze de mannen aan haar voorbij trekken. Alsof zij in een kring om haar heen staan en ze langzaam dichterbij komen. Zo voelt dat en hoe dichterbij ze komen, des te benauwder zij het krijgt. Langzaam beweegt zij uit de kring omhoog, zodat zij boven hen hangt.

Dat voelt voor haar een stuk prettiger, nu ze de mannen van een afstand bekijkt. Het aantal lijkt daardoor kleiner, waardoor hun aandacht haar minder benauwt.
Een paar mannen trekken een sippe lip en verlaten de groep. “Dat ruimt lekker op”.
Een enkeling wordt boos en roept haar na, maar die wordt door de omstanders de kring uit geduwd. Zo wordt het nog overzichtelijker. Hoe langer zij de voor haar benodigde tijd en afstand behoudt, hoe ongeduldiger sommige mannen worden. Wederom verdwijnen er een paar uit haar blikveld.

“Dat is grappig. Een man met een staart. Nee, een man verkleed als poes. Toch? Nou ja zeg, het lijkt wel of mijn eigen Hendrik er ook tussen staat. Huh?”

En langzaam realiseert ze zich dat ze op de bank in slaap was gevallen en wakker werd van haar poes Hendrik die haar kopjes geeft. Kreunend, steunend en nog half slaperig staat ze op en loopt samen met haar poezen naar de keuken, waar ze zichzelf en hen iets lekkers geeft. Haar poezen laten zich dankbaar miauwend horen. Ze bukt zich en om de beurt aait ze haar poezen. “Het gaat allemaal over aandacht jongens. Zolang je jezelf geen aandacht kunt geven, kan je het ook een ander niet te geven en ben je al helemaal niet in staat om open te staan en de aandacht te ontvangen die een ander jou geeft…”.

[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]

Categorieën
verhalen

Liefde is een raar ding

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”]

17/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar
17/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar

[/fusion_builder_column][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][fusion_dropcap color=”#dd9933″ boxed=”no” boxed_radius=”8px” class=”” id=””]M[/fusion_dropcap]

arloes betrapte zichzelf erop dat ze de man die haar net voorbij liep bleef nakijken. Nou ja, beter gezegd: haar mond viel open van verbazing toen ze hem zag. “Wat een prettige man” dacht ze bij zichzelf. Een echte man, zoals een man er voor haar uit moet zien. Blonde haren, blauwe ogen, beetje ruige kop maar wel verzorgd. Met bakkebaarden, niet te vergeten. Die vindt ze erg sexy. En dan nog het liefst ook een beetje een ongeschoren kop. Geen baard want daar houdt ze niet van. En een snor al helemaal niet. Jakkie, daar gruwelt Marloes van.

“Daar liep hij dan. Zomaar. In het wild. In de Natuurvoedingswinkel. Niet dat daar nooit leuke mannen komen, maar meestal zijn dat óf huisvaders met een kar vol kinderen óf hele ouwe mannen óf van die geiten-wollen-sokken-types” liet ze Harm weten.

Harm wist niet goed hoe hij moest reageren op die ontboezeming van Marloes. Jawel, hij was best blij voor haar dat ze er van genoot als ze een leuke man tegenkwam. Die verhalen deelde ze al eerder met hem, maar hij betrapte zich erop dat hij deze keer moeite moest doen om “Goh, leuk joh” tegen haar te zeggen en lachte naar haar als een boer met kiespijn. Marloes merkte zijn terughoudendheid maar kon zijn reactie niet goed plaatsen. Hij grapte en lachte normaal gesproken altijd mee als zij hem haar liefdesavonturen vertelde. Maar deze keer was het anders.
Maar goed. Marloes fantaseerde verder.

“Hij zag er erg trendy uit, met van die mooie, dure schoenen. En leuke sokken met gekleurde dingetjes erop. Hij had een streepjesbroek aan. Een beetje een nette broek maar niet té. Hmmm… Wat een prettige man…” zei ze terwijl ze voor Harm koffie in schonk.

Toen ze met zijn volle beker de kamer in kwam lopen viel haar op dat hij er een beetje beteuterd bij zat. Zo kende zij hem niet. Deze blik was min of meer onbekend voor haar.

Op zijn beurt wist Harm niet goed wat er met hem gebeurde. Dit gevoel kende hij niet. Hoewel, heel lang geleden, toen hij op de basisschool zat. In de zesde klas, zoals dat toen nog heette. Hij was toen verliefd op Chantal, die drie straten verderop woonde. O wat was hij gek op haar. Ze waren toen 5 weken ‘op’ elkaar. Dat was voor de grote vakantie. Hij weet het nog goed. Chantal zou toen twee weken op vakantie gaan en hij vlak voor ze terug kwam ook een paar weken, waardoor ze elkaar lange tijd niet zouden zien. Achteraf bleek dat zij tijdens haar vakantie verliefd was geworden op een andere jongen. Jeetje, wat was hij daar ziek van. En op dat moment had hij zichzelf beloofd nooit meer verliefd te worden op een meisje, bang om weer een keer liefdesverdriet te moeten hebben. Verschrikkelijk vond hij dat. “Ik vind meisjes stom en ik ga nooit meer verliefd op ze worden” liet hij zijn moeder toen boos weten. Niet wetende dat het ruim veertig jaar zou duren voordat hij zichzelf de ruimte weer zou kunnen geven om dezelfde soort gevoelens toe te staan. En blijkbaar was dat nu wat hij voelde voor Marloes. Hij was een soort van verliefd aan het worden op haar. Dat had hij nooit verwacht. Hij was dan ook nog helemaal niet zo ver om dat aan Marloes te verellen. Hij wilde eerst… Tja wat wilde hij eigenlijk. Hij was gewoon even helemaal van de leg, door wat hij nu ervaarde. Zijn lichaam bibberde er even helemaal van. Heel kort, maar voor hem toch voelbaar.

“Jeetje Harm. Gaat het goed met je? Wat is er? Je ziet opeens bleek man en het zweet staat op je voorhoofd. Is er iets”.

Niet wetende hoe te reageren jokte hij dat hij die ochtend waarschijnlijk een koutje had gevat toen hij, natgeregend en zonder jas, terug kwam van zijn boodschappen. Marloes voelde dat zijn verhaal niet klopte, maar door de spanning die er nu opeens in haar huiskamer hing liet ze het maar even voor wat het was. Ze liet Harm op de bank gaan liggen en legde een deken over hem heen en hij liet haar voor hem zorgen. Hij was even helemaal de kluts kwijt, waardoor hij zelfs niet in staat was om ook maar een zinnig woord uit te brengen.

Hij deed z’n schoenen al uit en ging languit op de bank liggen en legde zijn bril op het kleine tafeltje naast de bank. Marloes wist niet zo goed wat ze moest doen of zeggeop dit moment. Zo kende zij Harm helemaal niet. Die rare manier van doen van hem was vreemd voor haar. Ze kon het niet goed plaatsen en allerlei gedachten spookten even door haar hoofd. Maar ze herpakte zichzelf snel. “Heeft geen zin. Ik vertrouw volledig op Harm. Als hij zover is dan deelt hij het wel met mij”. En zachtjes liep ze de kamer uit richting keuken, om soep te gaan maken. Dan kon Harm even rustig op de bank liggen, want het zag er naar uit dat dat het enige was waar hij op dit moment behoefte aan had.

Het zweet stond nog steeds op zijn voorhoofd. Wat gebeurde er toch met hem? Allerlei beelden spookte er door zijn hoofd toen hij zijn ogen dicht deed. Hij hoorde een vrolijk lachende Marloes. En een man. Die man van de Natuurvoedingswinkel waar ze over vertelde. In zijn gedachten bleek hij op een boot te wonen en had Marloes een date met hem. Bij hem. Op zijn boot. En zaten ze samen gezellig aan een wijntje en wat lekkers. Hij kreeg het nog warmer dan dat hij het al had. Marloes en die man. In één ruimte. En in zijn fantasie zag hij allemaal details van hoe die man er uit zag. Hij kreeg de kriebels van die man. Vond hem bij voorbaat gewoon stom. En de plek waar hij woonde ook. De houten vloer, het tafeltje waar hun biologische fles wijn op stond, het kleedje onder de tafel. “Afgrijselijk” oordeelde Harm haast hoorbaar hardop. Wat hij onder normale omstandigheden een geweldige en sfeervolle plek had gevonden, zo vond hij de plek die hij nu fantaseerde gewoonweg verschrikkelijk. En het gekke was dat hij Marloes helemaal niet duidelijk zag, alleen maar hoorde. Maar wel kon hij die man zien en hoe hij woonde. Nou ja, in zijn fantasie dan.

Na een uurtje maakte Marloes hem voorzichtig wakker. “Jeetje man, wat kan jij snurken” en terwijl hij wakker werd keek hij in het vriendelijke en mooie gezicht van Marloes. “Ik was trouwens nog niet klaar met mijn verhaal, voordat je op de bank ging liggen. Want weet je… Nou ja… Je gaat vast lachen Harm. Toen ik weer buiten kwam kon ik nog net zien dat hij zijn vriend een dikke kus gaf en ze samen met hun hond wegliepen. Hahaha”.

Dat laatste wat Marloes vertelde, daar werd hij even heel erg blij van. Hij merkte dat hij zelfs even opgelucht adem haalde. Maar één ding was hem duidelijk geworden. “Ik kan niet langer ontkennen dat ik Marloes meer dan alleen maar leuk vind”, bekende hij tegenover zichzelf. Eerst maar even aan het idee wennen en binnenkort met Marloes delen. Voordat ze een man tegenkomt die ze leuk vindt die wél beschikbaar voor haar is…

[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]

Categorieën
verhalen

Ik lijk wel een kikker

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”]

9/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar
9/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar

[/fusion_builder_column][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][fusion_dropcap color=”#dd9933″ boxed=”no” boxed_radius=”8px” class=”” id=””]V[/fusion_dropcap]

andaag heeft Harm een goeie bui. Niet dat dat niet vaker voorkomt, maar hij is blijer dan anders. De hele dag met zijn goeie vriendin Marloes op stap. Ze zijn dikke maatjes en hij ziet er iedere keer weer naar uit haar weer te zien. Dat wordt weer lachen.

Harm is verre van extreem of opvallend in zijn uitspraken en zo ook in zijn kleding. Nou ja, hij draagt in ieder geval geen fel gekleurde shirtjes. En wat hij draagt hoeft ook niet per definitie ‘in’ te zijn. Daar houdt hij zich niet zo mee bezig. Marloes daarentegen is altijd vrolijk gekleed, veelal met felle kleuren. Harm gaat vandaag met haar mee, kleding kopen. Niet dat hij gek is op winkelen, maar samen met Marloes heeft hij altijd de grootste lol. Ze hebben veel onderonsjes en hebben maar een half woord nodig als ze elkaar iets willen vertellen. Dat is ook wel zo met Henk, zijn broer, maar met Marloes is het tóch anders. Waarschijnlijk omdat zij een vrouw is.

Soms is er tussen hen wat spanning voelbaar en gelukkig kunnen ze het daar goed over hebben. ‘Dat man-vrouw-dingetje’ wat ze allebei wat spannend vinden en het liefst wat uit de weg gaan. Dan kijken ze elkaar wat schuchter lachend aan. “Neeeeeej, laten we dat maar niet doen, dat wordt toch niks, we hebben het leuk zoals het is” is hun vaste uitspraak. Terwijl geen van beiden goed kan benoemen waarom het dan ‘toch niks’ zou worden. Over alles praten ze honderduit, maar dit stukje ligt voor hen beiden gevoelig. Voor nu in ieder geval.

Daar staan ze dan. In de vierde kledingwinkel vandaag. Nu is Harm aan de beurt vindt Marloes. Hij heeft zich, met wat tegenzin en op verzoek van Marloes, in een felgroen shirt gehesen. Hij gaat ongemakkelijk voor de spiegel staan als hij de paskamer uit komt. “Ik lijk wel een kikker” laat hij Marloes droog weten. Had hij beter niet kunnen zeggen, want nu Marloes houdt het niet meer: ze brult het haast uit van het lachen. Zoals ze wel vaker doet als ze samen zijn. “Of een punker” doet Harm er een schepje bovenop. “En dan gaan we straks zeker nog even naar de kapper voor een roze hanekam” zegt hij, terwijl hij z’n wenkbrauwen optrekt en z’n lippen in een strakke lijn trekt. Hij voelt zich eerst nog wat ongemakkelijk, maar als hij rechts opzij naar Marloes laat ook hij zich luid en duidelijk horen. En kunnen ze er beiden niet mee stoppen. Met buikpijn van het lachen, proberen ze elkaar aan te kijken. Mislukt. De winkel wordt wederom gevuld met de lange, hoge uithalen van Marloes.
Harm geniet enorm van deze momenten samen met haar. Die lach doet hem denken aan de keren dat hij, meestal op zondag, op zijn radio een klassieke zender beluistert. “Alleen het onkest ontbreekt nog” lacht hij Marloes toe. “De strijkers zetten zo in”. En Marloes laat zich nogmaals horen, klinkend als een paar hoge tonen. Deze keer wat kortere steeds lager wordend, gevolgd door een luid hoorbare diepe ademhaling. “Pfff… Je laat me écht weer even lachen man” laat ze Harm weten en geeft hem een dikke knuffel.

Momenten zoals deze, als Marloes hem een knuffel geeft, doen hem denken aan zijn moeder. Niet dat zijn broer Henk en hij moederliefde missen, dat niet. Hun moeder heeft altijd alle tijd en aandacht voor hen. Nog stees. Maar haar manier van haar liefde uiten is wat onbeholpen, veroorzaakt door haar onderdanig gedrag ten opzichte van hun vader. Ze loopt, zo lang Harm zich kan herinneren, altijd op haar tenen (lees de blog ‘Kijk een vliegtuig’). Zal nooit eens uit de band springen, uitbundig lachen of hem eens een dikke knuffel geven, zoals Marloes dat doet. Daardoor is hij er wat ongemakkelijk mee, op die manier contact te hebben met een vrouw.

Er komt een tijd dat Harm het écht kan ontvangen, die vorm van aandacht die hij met Marloes ervaart. Het dan ook oprecht kan geven aan een ander. Misschien zelfs wel aan Marloes. Maar vandaag heeft hij lol met haar. Waarbij ze ook deze keer weer alle tijd en aandacht voor elkaar hebben. Op een manier die voor hen beiden ‘past. Tijd voor een dolletje, serieuze praat en af en toe een knuffel. En hij geniet er intens van . . .

Dit is een verhaal bij een serie van 100 tekeningen van Olaf Zefanja de Baar.

[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]