Categorieën
verhalen

Afdwingen en loslaten

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”]

28/100
28/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar

[/fusion_builder_column][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][fusion_dropcap color=”#dd9933″ boxed=”no” boxed_radius=”8px” class=”” id=””]H[/fusion_dropcap]arm baalt. Hij wil iets wat hem niet lukt en dat frustreert hem. De hele morgen loopt hij mopperend door de kamer te ijsberen. Hij is hardop in gesprek met zichzelf in de hoop dat dat hem helpt.

Wat is het toch, dat het de ene dag goed gaat met tekenen en de andere dag helemaal niet. Het is nu zelfs zó erg dat ik echt niet weet wat ik moet tekenen. Er komt helemaal niets uit mijn handen. Alsof ik voor het eerst een potlood vasthoud. Ik word er gek van. Waarom lukt het niet?

Omdat je jezelf probeert te dwingen te tekenen en dan lukt het niet. Dat blokkeert je creativiteit. Dan stroomt het niet.

Jaja. Dat zal allemaal wel, maar daar heb ik niks aan. Ik wil gewoon tekenen. Nu. Omdat ik mij dat had voorgenomen. Ik zou het hele weekend gaan tekenen, want daar had ik zin in. Al weken zie ik er naar uit, naar dit weekend. De afgelopen tijd had ik iedere keer van alles gepland, maar dit weekend heb ik er speciaal voor vrij gehouden. Ik heb m’n potloden weer opgezocht en het papier wat ik het liefste gebruik ligt nu al weer uren stof te happen op tafel. Maar het lukt niet en daar baal ik van.

Nee Harm, zo werkt dat dus niet. Zo’n proces kun je niet afdwingen, net als het leven zelf. Beweeg mee met het ritme van je leven. Als het nu even niet lukt, ga dan even iets anders doen. Buiten een stukje lopen, boodschappen doen of afwassen.

Nee daar heb ik geen zin in. Ik ga nu niet afwassen. Waarom zou ik dat juist nu doen, terwijl ik iets anders had gepland?

Omdat het je afleidt. Het maakt je los van je emoties en de oordelen die je er over hebt dat het niet lukt. Als je daar van los bent zal je zien dat het opeens weer als vanzelf gaat.

Pfff… Hoe weet jij dat nou.

Omdat ik spreek uit ervaring en weet dat het écht zo is. Probeer maar. Vooral de heel gewone huishoudelijke klusjes kunnen je goed helpen als je vastloopt. Dus ook stofzuigen, de was doen, tuinieren, ramen zemen. Of ga lekker onder de douche of in bad liggen.

Jij je zin, ik ga wel afwassen. Als je maar niet denkt dat ik het voor mijn plezier ga doen.

Dat weet ik. Probeer maar. Voordat je het weet ben je eerst een paar seconden achter elkaar niet bezig met dat wat je nu wilt afdwingen. Daarna denk je een paar minuten niet aan dat wat niet lukte. En voordat je het weet loop je met je nog natte handen terug naar tafel omdat je zomaar een ideetje hebt waar je mee verder kunt. Omdat je aandacht had voor wat je deed: afwassen. Dat zorgde ervoor dat je, zonder dat je je er bewust van was, jezelf de ruimte gaf aan je creatieve proces.

Mopperend loopt Harm de keuken in en begint aan de afwas. Na een paar minuten kijkt hij met een schuin oog naar het gasfornuis dat ook een sopje verdient. ‘Binnenkort ook maar weer eens een doekje over de keukenkastjes halen’.

En inderdaad, zonder dat hij er erg in heeft is zijn aandacht afgeleid van zijn potlood en papier. Opeens is de hele afwas gedaan, blinkt zijn gasfornuis en staat er verse koffie te pruttelen. Al fluitend loopt hij met een dampende beker terug naar zijn plek aan tafel, maar nu meer ontspannen dan het moment dat hij steunend en kreunend zijn plek verliet. Nog min of meer in gedachten verzonken pakt hij zijn potlood en begint krulletjes te tekenen op het papier. En voordat hij er erg in heeft zijn het er tientallen en verschijnt er een glimlach op zijn gezicht als hij er naar kijkt.

Je hebt gelijk, dit is dus wat je bedoelt. Tijdens de afwas dacht ik alleen in het begin nog aan m’n vrije weekend, maar op een gegeven moment was ik alleen maar druk met de afwas. En nu terug aan tafel begin ik zo maar, gedachteloos, te tekenen. Dat bedoel je dus met afdwingen en loslaten…

[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]

Categorieën
verhalen

Alles heeft zijn eigen tijd

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”]

21/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar
21/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar

[/fusion_builder_column][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][fusion_dropcap color=”#dd9933″ boxed=”no” boxed_radius=”8px” class=”” id=””]V[/fusion_dropcap]

andaag is Harm op bezoek bij zijn moeder. Hij is gek op zijn moedertje, zoals hij haar liefkozend noemt. Ondanks haar leeftijd van 83 jaar is ze nog best kwiek. Hij vindt haar een pittig vrouwtje voor haar leeftijd. En dat het niet meer zo schoon en opgeruimd is bij haar thuis als vroeger, daar maakt hij zich geen zorgen om. Daar is hij zelfs een beetje blij om, dat zij daarin wat minder streng is voor zichzelf dan voorheen. Want ondanks haar leeftijd vindt ze dat het er bij haar altijd spik en span uit moet zien. Want “je weet nooit wie er zomaar onverwacht op de stoep staat”. Maar de laatste paar jaar pas hoort hij haar dat niet meer zeggen. Ze begint eigenlijk nu pas eindelijk een beetje los te komen van het zware juk van haar huwelijk met de vader van Harm. Hij is daar vooral heel blij om. Hij gunt zijn moeder de laatste jaren van haar leven een leven in vrijheid, in ieder geval in haar hoofd.

Hij geniet van de momenten samen met zijn moeder. Om mooie herinneringen op te halen, want die zijn er ook. Ondanks de niet altijd even leuke jeugd die hij had door het gedrag van zijn vader. De momenten met zijn broer Henk, zijn moeder en de rest van de familie van zijn moeder zijn hem dierbaar. Hij neemt regelmatig de tijd voor zijn moeder om bij haar op bezoek te gaan om samen met haar nieuwe mooie momenten te beleven en nieuwe herinneringen te maken.

Vandaag komt hij zijn moeder helpen bij het opruimen van de kamer die vroeger het kantoor was van zijn vader. Terwijl ze de kamer inlopen krijgt zet het opeens benauwd. Die kamer bezorgt haar koude rilligen. Omdat die, nog steeds, voelt als zijn kamer. En dat wil ze niet langer.
Eigenlijk vanaf het moment dat Harm vertelde over hoe mooi de nieuwe kamer van de ouders van Marloes was geworden kreeg zijn moeder de behoefte om van deze kamer een eigen plek te maken. Een fijne plek, waar ze bijvoorbeeld haar vriendinnen kan ontvangen voor hun wekelijkse knutselmiddag. Deze ruimte wil ze niet langer een soort van museum laten zijn, uit angst dat haar man vanuit zijn graf haar straft als ze er iets zou veranderen. Zij ervaart nu dat het haar eerder belemmert om op deze manier met haar emotie om te gaan dan dat het haar ruimte geeft.

Ze gaat even zitten, haalt diep adem, opent haar mond en zwijgt. Harm ziet dat haar bovenlip trilt en er een dikke traan over haar wang rolt. “Ik wil ook een nieuwe kamer, net als Irene, de moeder van Marloes” laat ze met zachte stem weten. Harm loopt naar zijn moeder, bukt en geeft haar liefdevol een dikke kus op haar voorhoofd.

Niet veel later staat er een stapel dozen vol oude spullen in de gang te wachten tot ze het huis mogen verlaten. Harm is blij dat zijn moeder nu zover is dat ze alle foto’s van zijn vader weg durft te doen. En ook alle andere dingen die haar aan hem herinneren. Zoals bijvoorbeeld de bijbels, kruizen en de stoel waar hij graag op zat. En die lelijke lamp die ze voor hun trouwen kochten. Alles mag weg nu. Heel bewust kiest zij er voor om de laatste jaren van haar leven niet langer onnodig herinnerd te worden aan minder fijne momenten.

Harm is blij voor zijn moeder. Ze laat hem weten dat ze niet eerder in staat was om op deze manier de verantwoordelijkheid te nemen over haar eigen leven, maar dat ze er nu wel klaar voor is haar eigen leven te leiden. “Alles heeft zijn eigen tijd. Beter laat dan nooit mam…”.

[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]

Categorieën
verhalen

Over loslaten en blijvende herinneringen

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”]

19/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar
19/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar

[/fusion_builder_column][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][fusion_dropcap color=”#dd9933″ boxed=”no” boxed_radius=”8px” class=”” id=””]V[/fusion_dropcap]

andaag is het zover. Na maanden van kleuren kiezen, verfstalen bestuderen en behangboeken doorbladeren kan alles weer terug op zijn plek. Of beter gezegd: krijgt alles een nieuwe plek. Want Irene kennende zal alles een andere plek krijgen dan voorheen. Als het überhaupt nog terug mag, de kamer in.

Irene heeft “weer eens last van opruimkriebels”, zoals haar dochter Marloes haar toelacht. Ze weet niet beter, want als kind zijnde al werd bij hen thuis eens in de zoveel tijd het hele huis op z’n kop gezet. Dan werd de boekenkast leeg gehaald, werden alle boeken stuk-voor-stuk afgestofd en kritisch bekeken of ze de kast nog in mochten. Meestal bleef er wel een grote stapel over die weg kon en als je dan toevallig langskwam mocht je meenemen wat je graag wilde lezen. Maar dan wel onder de voorwaarde dat je die boeken daarna niet zou verkopen, maar ze ook, net als zij, weggeven aan iemand die ze graag wilde lezen. En dat is dus nog steeds niet veranderd.

Marloes heeft al veel opruimkriebels van haar moeder meegemaakt. En iedere keer leert Marloes weer van zo’n moment, want ongemerkt blijkt dat het ook iets met haar doet. Irene is altijd heel duidelijk over dit soort momenten en gaat er graag over in gesprek.

“Af en toe moet je opruimen en wegdoen, als je ergens ‘klaar’ mee bent. Zoals vrienden die je belemmeren in je ontwikkeling, overtuigingen die je niet langer behulpzaam zijn en oude spullen die niet meer bij je passen”.

Eigenlijk komt dit iedere keer weer ter sprake, zo ook vandaag. En ook nu ontstaat er een mooi gesprek tussen Irene, haar dochter en Harm.
Mark, de vader van Marloes, houdt zich altijd wat afzijdig van dit soort gesprekken. Niet dat het hem niet interesseert, juist verre van dat, maar bij dit soort gesprekken is hij liever toehoorder en knikt af en toe bevestigend vanaf zijn vaste plek in zijn leesstoel bij het raam.

“Stop met negatieve afhankelijkheid en bezorgdheid, want dat belast je en stagneert je creatieve energie” gaat Irene haar verhaal verder.

Je ziet aan hun gezicht dat Harm en Marloes even de tijd nodig hebben om deze zin binnen te laten komen en te verwerken. Maar ze begrijpen wel wat Irene bedoelt, heel goed zelfs. Met name de woorden “negatieve afhankelijkheid en bezorgdheid” gonzen nog door in het hoofd van Harm.

Ze doen hem aan zijn moeder denken die zich altijd onderdanig gedroeg ten opzichte van zijn vader (lees ‘Kijk een vliegtuig’). Zij hield er eigenlijk geen eigen leven op na en deed nooit iets voor zichzelf. Tot het moment dat zijn vader overleed. Vanaf dat moment bloeide ze helemaal op, ging haar eigen leven leiden en werd lid van allerlei clubjes waar ze samen met vrouwen allemaal leuke en creatieve dingen mee is gaan doen. En dat is ze daarna blijven doen, wat haar deed veranderen in een vrolijkere en meer energieke vrouw.

“Kom op, we gaan weer verder. De spullen komen niet vanzelf aan de muur. Hup hup” grapt Irene als hun koffie en thee op is. Trots als een pauw staat ze nog even midden in de kamer met haar handen in haar zij, terwijl ze glunderend en langzaam een rondje draait. Iedere paar meter haar blik even stilhoudend op de volgende muur. “Wat ben ik ongelooflijk blij met mijn nieuwe kamer. Wat is het mooi geworden. Prachtig, die nieuwe kleuren” zegt ze blij. “Ja hup, kom op mam, zo komt het niet af” plaagt Marloes haar, terwijl ze de foto van oma aan haar moeder geeft. Irene loopt ermee door de kamer, op zoek naar een mooi plekje. Harm staat al klaar met de hamer en een spijker om de foto op te hangen en kijkt serieus welke plek hem de juiste lijkt.
Met de foto van haar moeder omhooghoudend voor haar gezicht vraagt Irene aan Harm en Marloes “Waar moet deze?” en beiden barsten in lachen uit. “Die hoed staat je geweldig mam”. Irene begrijpt niet waarom ze zo moeten lachen, laat portret van haar moeder zakken en kijkt beiden aan. En terwijl ze een blik op de foto werpt verschijnt er een traan.

Irene is blij en gelukkig met dit tafereel. Dat ondanks dat haar moeder niet meer leeft en ze haar soms, nog steeds na al die jaren, best mist, voelt het voor haar dat op momenten zoals deze haar moederer toch een beetje bij lijkt de zijn. Want met oma kon je lachen. Net zoals ze nu doen.

En hoe symbolisch ook. Want je kunt opruimen wat je wilt, ergens een nieuwe kleur aan geven of er een nieuwe lijst omheen doen, maar herinneringen blijven. Die kun je niet wegdenken. Daar verandert niets aan…

[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]