Categorieën
verhalen

Wees duidelijk en durf te kiezen

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”]

16/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar
16/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar

[/fusion_builder_column][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][fusion_dropcap color=”#dd9933″ boxed=”no” boxed_radius=”8px” class=”” id=””]T[/fusion_dropcap]

oen ze vanochtend wakker werd voelde Marloes het gelijk. “Ooow neeej he. Getver”. En voordat ze goed en wel rechtop naast haar bed stond plofte ze al weer terug op haar bed. Viel haast terug, zo lamlendig voelt ze zich vandaag. Slappe knikkende knieën, watten in haar hoofd en bonkende hoofdpijn. Haar armen voelen zwaar aan en alles doet pijn. “Getver. Griep. Pfff…” kan ze nog net uitbrengen met haar pijnlijke, schorre keel.

Gelukkig kan ze tegenwoordig goed toegeven aan de behoeften die haar lichaam haar aangeeft. Dat was vroeger wel anders. Dan bleef ze maar doorgaan, had soms wel drie keer per jaar griep en was regelmatig snotterig. Maar een jaar of 15 terug is ze begonnen met yoga en mediteren, gezonder gaan eten en meer bewegen. Dat was in een periode dat ze tegen een burn out aan zat, waar ze toen heel erg van schrok. Vanaf dat moment nam ze zich voor dat ze beter voor zichzelf zou zorgen. Veel beter. En zou luisteren naar de signalen die haar lichaam haar aangeeft.

Daarom kan zij zich er nu helemaal aan over geven, aan de griep. Ze stuurt Irene, haar moeder, een sms-je dat ze plat ligt, zodat ze in ieder geval de deur niet uit hoeft voor boodschappen. Daarnaast vindt Marloes het fijn als haar moeder even bij haar is, vooral als ze, zoals nu, ziek is. Marloes checkt nog even haar agenda, meldt zich per sms af bij degenen waar ze vandaag afspraken mee heeft en verhuist haar dekbed naar de bank in de kamer. De zon schijnt volop, dus haar plekje op de bank is nu lekker verwarmd. Ze pakt nog een extra dekentje en installeert zich op haar lievelingsplek. Met een pot thee, honing en een wc-rol voor haar drupneus binnen handbereik, zodat ze de bank niet meer af hoeft. Haar moeder heeft een eigen sleutel, dus die komt er straks zelf wel in.

Als Marloes onder haar dekbed op de bank haar draai heeft gevonden is ze blij dat ze weer ligt. Alsof ze een marathon heeft gelopen, zo moe is ze. Blijkbaar was ze even weggedommeld, want opeens zit haar moeder naast haar en haalt liefdevol de haren uit Marloes d’r gezicht en geeft een kus op haar voorhoofd. “Net als vroeger mam. Toen was je er ook altijd als ik ziek was. Dan kwam je altijd even bij me zitten als ik ziek op de bank lag”. Ze vindt het fijn dat haar moeder er is. Even alle aandacht voor haar. Niks hoeven doen. Alleen maar hoeven te liggen. Ze weet dat haar moeder niets van haar verwacht. Haar onvoorwaardelijk liefde geeft. Zonder woorden.

De liefdevolle strelingen van haar moeder over haar hoofd en rug maken Marloes slaperig. Haar ogen vallen dicht en binnen een paar tellen is ze in dromenland. Normaal is Marloes vrolijk gekleurd gekleed, zoals haar roze nachtjapon. Behalve als ze zich niet lekker voelt, zoals nu, trekt ze kleding aan die haar minder doen opvallen. Grijs. Of zwart. En wat grappig, dat ziet ze terug in haar droom. Ze ziet zichzelf precies zoals ze zich nu voelt: grijs en grauw, met haar geelgroene lokken, die haar vriendin afgelopen week heeft geverfd.

In haar droom is ze omgeven door witte, grijze en vrolijk gekleurde ballonen. Ze zijn met touwtjes aan haar hele lichaam bevestigd en doordat het er zoveel zijn hangt ze in de lucht en lijkt het alsof ze vliegt. Ze heeft uitzicht over weilanden en ziet onder zich allemaal rijen met paaltjes staan. Dat is het enige wat zij ziet. Geen mensen of dieren, geen bomen, geen prikkeldraad of schrikdraad die de paaltjes met elkaar verbinden. Alleen maar weilanden en rijen met paaltjes. Het zijn niet van die geschaafde paaltjes, maar meer een soort boomstammetjes. Ook niet allemaal even lang of dik. Eigenlijk precies wat bij Marloes past. Zij zou ook voor deze paaltjes gekozen kunnen hebben. En ook voor de manier zoals ze in de grond staan en rijen vormen. Geen lange, rechte rijen, maar allemaal speelse bochten. Marloes is nieuwsgierig waar ze haar heen leiden en volgt de rij waar ze nu boven vliegt. Ze hoeft er niets voor te doen. Niet te bewegen of iets te zien. Niks. Alles gaat vanzelf.

Marloes wordt wakker doordat haar moeder haar voorzichtig over haar wang streelt. Blijkbaar heeft ze koorts, ze is helemaal nat van het zweet. “Je lag zo wild te draaien dat ik je maar even wakker heb gemaakt”. Liefdevol helpt ze Marloes omhoog en wrijft het zweet van haar gezicht. “Jeetje mam. Ik had toch zo’n aparte droom. Er was alleen grasland met paaltjes. Ik hoefde niks te doen of te zeggen. Alles leek daar duidelijk”.

Haar droom wil haar iets zeggen weet ze. Zoals alle andere keren gaat ze ook nu, ondanks dat ze zich niet lekker voelt, bij zichzelf na wat deze droom haar duidelijk wil maken.
Het gaat over waar ze nu staat in haar leven. Hoe ze omgaat met zichzelf. Ze mocht er even boven vliegen, boven haar leven. “De rijen met paaltjes, wat zeggen die mij” denkt ze hardop. “Afbakening van het grasveld? Van je terrein?” oppert haar moeder. “Het gaat inderdaad over het aangeven van mijn grenzen. Dat ik daar nog duidelijker in mag zijn. Dat ik dat doe op een manier die bij mij past. Net zoals die paaltjes. Een ander had wellicht voor hoge, strakke muren gekozen. Of netjes geschaafde palen die allemaal even dik en hoog zijn. En rechte lijnen”. Beiden lachen en komen tot de conclusie dat dat niet past bij deze veelkleurige vrouw. Nee, zij kiest duidelijk haar eigen vorm. Bij alles dat ze doet, ze doet het op haar manier. En blijkbaar ‘moest’ ze daarom ziek zijn nu en dromen. Zodat ze dit cadeautje zichtbaar kreeg. Ze nu haar grenzen stelt, weer onderuit laat zakken onder haar dekbed en zich overgeeft aan de aandacht van haar moeder. Ze geeft toe aan de grenzen die haar lichaam haar aangeeft, de griep. Een weloverwogen keuze zoals alle uitdagingen die we ons hele leven krijgen voorgeschoteld. De verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven. Op een manier die voor jou past. Met ieder moment de mogelijkheid om opnieuw te kiezen . . .

[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]

Categorieën
verhalen

Als ik kon dansen door de lucht

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”]

13/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar
13/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar

[/fusion_builder_column][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][fusion_dropcap color=”#dd9933″ boxed=”no” boxed_radius=”8px” class=”” id=””]A[/fusion_dropcap]

ls Harm niet zo lekker in z’n vel zit gaat hij regelmatig naar z’n broer Henk, waar hij een eigen kamer heeft. Deze heeft een balkon met uitzicht over de hele stad, waar Harm enorm van kan genieten. Hij tuurt dan wat voor zich uit en dagdromen is op dat moment dan het enige wat hij doet.

Ook nu staat hij met zijn armen leunend op het gietijzeren balkonhekje, turend in de verte te genieten van de ondergaande zon. Hij houdt van dit weer, van deze zwoele en warme avonden. Dan lijkt hij veel makkelijker ‘zomaar’ te kunnen wegdromen dan op de dagen dat het regent of koud is.

Deze plek, hier op dit balkon, maakt zijn fantasie overuren. Hij laat afgelopen weken even aan zijn aandacht voorbij trekken en zijn goede vriendin Marloes komt voorbij in zijn gedachten. Bijvoorbeeld die gebeurtenis laatst in de kledingwinkel (lees ‘Ik lijk wel een kikker’) dat ze hem een groen shirt liet aantrekken, wat ervoor zorgde dat ze de grootste lol hadden samen.
Zijn vriendin Marloes kocht toen een jurk die hij geweldig vindt, want die staat haar geweldig. Het is een lange, wijde jurk met lange mouwen, van luchtige katoen. Hij noemt het gekscherend haar Osho-jurk, vooral ook omdat ze er een ketting van donkerbruine houten kralen bij draagt.

Laatst toen het waaide en zij buiten heen en weer liep zorgde de wind voor een prachtig schouwspel doordat de wind haar jurk deed opwaaien. En toen ze haar armen optilde leken haar lange, wijde mouwen wel vleugels. Leek ze bijna weg te kunnen vliegen. Harm heeft haar toen gefilmd en aan dat moment denkt hij nu terug. “Mijn engeltje” noemde hij haar liefkozend, toen ze daarna samen het filmpje terugkeken op zijn mobiel. En nu is er een grote glimlach op zijn gezicht bij dit beeld van zijn lieve vriendin.

Harm is in de hangmat gaan liggen, doet zijn ogen dicht en geeft zijn dagdromerij alle ruimte. Hij heeft geen haast en blijft vanavond bij Henk slapen, in zijn eigen logeerkamer. Maar het is nu zulk lekker weer dat hij zelfs overweegt om in de hangmat te slapen.
Niet veel later is na een diepe zucht een zacht gesnurk hoorbaar vanuit de hangmat en hij ziet zichzelf aan de binnenkant van zijn ogen verschijnen. In de jurk van Marloes en met een kroon op zijn hoofd, haha. Hij beweegt door de lucht, ver boven alle gebouwen waarover hij kan uitkijken vanaf die plek in de hangmat. Hij heeft zijn armen wijduit, waardoor de mouwen op vleugels lijken, zoals op het filmpje dat hij laatst van Marloes maakte. En hij danst als het ware door de lucht, met de sterren al zichtbaar tegen de heldere hemel.

“Als ik toch eens kon dansen door de lucht.
Dan zou ik nooit meer slapen.
Maar altijd met de zon meebewegen tegen een achtergrond van sterren . . .”


[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]

Categorieën
verhalen

Oprechte aandacht

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”]

11/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar
11/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar

[/fusion_builder_column][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][fusion_dropcap color=”#dd9933″ boxed=”no” boxed_radius=”8px” class=”” id=””]G[/fusion_dropcap]

etver. Het is zover. Hij wist dat dit moment een keer zou komen. Zijn baas heeft Harm gezegd dat het ondertussen tijd is dat hij zelf aan de klant moet laten zien wat hij gemaakt heeft. “Omdat de boodschap dan beter overkomt”. Jaja, zal wel, maar Harm denkt daar anders over. Ziet dat helemaal niet zitten. Werkt liever op de achtergrond en blijft graag onzichtbaar voor klanten.

Dit is niet wat hij wil. Het past niet bij hem. Hij wordt er verre van blij van om een “mooi overhempie” aan te trekken, zoals zijn baas hem vriendelijk doch zeer dringend heeft verzocht. Hij heeft het idee dat er van hem wordt verwacht dat hij een glad praatje moet vertellen. “Verwacht niet van mij dat ik ook zo’n neplach laat zien, zoals ze op tv ook altijd doen” laat Harm zijn collega weten. Hij trekt daarbij een serieus gezicht waardoor een frons zich op zijn voorhoofd aftekent, waardoor zijn collega met moeite kan met moeite zijn lach kan onderdrukken. Hij heeft zin dit project waar hij zo trots op is af te ronden, MAAR ZAG OP TEGEN zoiets als de presentatie die hij er nu volgende week dinsdag over moet geven.

Maar er is niemand die dat van Harm verwacht, dat hij zich anders voordoet dan dat hij is. Vanaf het eerste moment zijn ze blij met hem op zijn werk. Niet alleen omdat hij goed is in wat hij doet, meer ook omdat hij er zo enthousiast over kan vertellen. Tegen zijn collega’s dan, want bij hen voelt hij zich vertrouwd. Daarom vertelt hij ze met plezier zijn verhaal, druk bewegingen makend met z’n handen om een en ander te verduidelijken. Hij is ontspannen als hij over ‘zijn ding’ verteld, over dat wat hij gemaakt heeft of nog aan het maken is. Het is een van de weinige momenten dat hij op z’n praatstoel zit op z’n werk. Meestal is hij niet zo spraakzaam, is hij meer een luisteraar.
De jongens plagen ‘m dan wel eens een beetje en meestal heeft Harm dat pas later in de gaten. Van hen kan hij dat wel hebben, ze zijn altijd aardig onder elkaar. Ze vragen hem dan over zijn nieuwste project te vertellen en dan gaat Harm helemaal los. Dat doen ze vooral op vrijdagmiddag, omdat iedereen aan het einde van de werkweek wel zin heeft in een moment van ontspanning. En op zo’n moment dat Harm op z’n praatstoel zit met z’n armen bewegend vormen een paar collega’s een kring om hem heen en hangen aan z’n lippen.

DE VOLGENDE DAG heeft hij een afspraak met MARLOES en begint al te vertellen over het verzoek van zijn baas een presentatie te geven voordat Marloes hem hun gebruikelijke knuffel kan geven. “Man, relax. Waar ben je bang voor?” Harm komt haast niet uit z’n woorden als hij het haar wil uitleggen. Hij wist dat Marloes zou gaan graven als hij hier over begon. Had zelfs overwogen er daarom helemaal niet over te beginnen met haar, wetend dat zij hem naar z’n ‘gevoel’ zou vragen en hem over deze situatie vragen zou gaan stellen.

Eigenlijk weet hij al waar zijn angst vandaan komt. Wat de weerstand is die hij voelt bij het idee iets te moeten vertellen over hij blij van wordt. Dat zit diep bij Harm. Het gaat terug naar zijn kinderjaren. De eerste keer kan hij zich nog herinneren als de dag van gisteren. Hij was toen 7,5. Vol trots liet hij toen een tekening aan zijn vader zien die hij op school had gemaakt. De juf had hem naar voren geroepen en hij mocht zijn ‘kunstwerk’, zoals zij dat noemde, voor de klas laten zien en iedereen zijn tekening geweldig. Een vel vol vrolijk gekleurde met vormen en wezens die voor die leeftijd wonderlijk mooi getekend waren. Door zijn fantasie leek het wel alsof ze tot leven kwamen op het vel dat hij toen trots omhoog hield.
Maar wat had hij een spijt toen hij zijn vader die tekening liet zien. Hij keek op van zijn krant. Heel even maar. Een korte “Ja” was alles wat hij kon opbrengen te zeggen tegen zijn zoon. En vanaf dat moment besloot Harm dat hij nooit meer aandacht zou vragen voor dat wat hij gemaakt had. In ieder geval niet uit zichzelf. Omdat je als je aandacht vraagt kan worden teleurgesteld. En dat gevoel van toen, van dat ene korte moment met zijn vader, dat wil hij niet meer voelen. Nooit meer. Dat deed pijn. Heel erg.

Door de vraag van Marloes over het ‘waarom’ van zijn angst voor de presentatie op zijn werk kwam dit gevoel weer naar boven. Die knagende pijn van toen. Die hij liever nooit meer wil voelen. Maar die blijkbaar aandacht wil. Herkend wil worden. Erkend.
Marloes kijkt hem met een scheef hoofd aan, omdat ze met hem te doen heeft. Ze kent zijn verhaal en luistert met aandacht naar wat hij nu met haar deelt. Als hij zijn verhaal heeft gedaan is het even stil. Zijn bovenlip trilt en hij laat zijn hoofd hangen. Harm is verdrietig. Omdat hij eigenlijk heel graag zijn verhaal wil vertellen op zijn werk tegen die klant van dat leuke project. Maar dat hij eigenlijk bang is. Dat de klant en zijn baas iets onaardigs zullen zeggen.

Na dit gesprek lacht en dolt hij nog wat met Marloes. Over dat hij er hipperdepip uit moet zien, waar zij wel ideeën over heeft. “Een bloemetjes shirt, zoals die man van de tv” plaagt ze hem en lacht hem vrolijk toe. Harm gruwelt bij het idee alleen al, dat hij zou opvallen met dat soort kleren aan. Het past niet bij hem, zo uit de band te springen op de kleurrijke manier zoals Marloes zich kleedt.

Dus DIE DAG VOELDE HIJ ZICH AL IETS BETER. Door zichzelf de ruimte te geven door over zijn gevoelens met Marloes te spreken. Waardoor zijn angst minder wordt. Hij minder opziet tegen het gesprek van begin volgende week. Wat oprechte aandacht al niet teweeg kan brengen . . .

[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]

Categorieën
verhalen

Alleen ik weet het antwoord

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”]

10/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar
10/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar

[/fusion_builder_column][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][fusion_dropcap color=”#dd9933″ boxed=”no” boxed_radius=”8px” class=”” id=””]W[/fusion_dropcap]

eer een nacht vol dromen achter de rug, zoals hij die wel vaker heeft. Harm kan zich bij het wakker worden een paar dingen nog goed herinneren. In zijn droom was hij, op zijn sokken na, naakt. Had zelfs z’n bril niet op. “Huh, raar man” zegt hij, terugdenkend aan dit stuk van zijn droom. Hij is niet zo van het bloot lopen. Tenminste, niet in het openbaar dan. Kan het daarom ook niet plaatsen.

“Ooow… Wacht eens even. Als ik nou eens…”. Hij heeft een helder moment. Zijn goede vriendin Marloes  heeft hij al vaker uitleg over zijn dromen gevraagd. Niet dat zij alle antwoorden weet, maar zij weet hem wel de juiste vragen te stellen. En aan de hand van die vragen krijgt hij dan meestal wel helder wat zijn dromen hem willen zeggen. Hij probeert te verzinnen wat Marloes hem zou vragen, als hij haar over zijn droom zou vertellen. Hij kan er nog niet zoveel mee, met enkel en alleen de beelden die hij zag. In zijn droom zag hij alleen zichzelf normaal. Nou ja, gekleurd dan. De schapen, wolken, vloer, muur en deur waren kleurloos.

Harm trekt de linker bovenla van zijn smalle ladekast open en pakt een stift en een paar velletjes papier. Hij legt het op tafel, gaat er zitten op z’n vaste plek en probeert zich alles te herinneren. Hij schrijft alles op en fantaseert er een beetje op los.

BLOOT: ontdaan van alles, alle jasjes uit, de naakte waarheid.
SOKKEN AAN: warmte, genegenheid, intiem, veilig gevoel, voelt minder bloot.
SLAAPKAMER bij Henk: ik herken de laminaatvloer, de deur en de muur (lees de blog ‘Iedereen z’n eigen zonnetje’), mijn veilige plek.
Hoofd in de WOLKEN: aanschouwen, blij zijn waardoor de rest minder belangrijk is, me afzonderen.
SCHAPEN die allemaal DEZELFDE KANT oplopen: kan maar 1 kant op, de goeie kant op gaan.
BRIL niet op, OGEN GESLOTEN: ik hoef het niet te zien, het is al helder en duidelijk.
Waarom ik zo BREEDUIT sta: ik moet een grote stap in mijn leven nemen, in mijn kracht staan.
Met m’n ARMEN in de lucht: geef me er aan over, aan dat wat gebeurt. Voelt blijkbaar veilig genoeg, want ik ben ook nog eens NAAKT.
Ik was GEKLEURD, de rest KLEURLOOS: ik ben belangrijk, de rest doet er niet toe, kleur geven aan mezelf, alles buiten mijzelf minder aandacht geven.

Al schrijvende wordt Harm het een en ander duidelijk. Hij staat voor zijn gevoel op het punt een paar belangrijke knopen door te hakken. Hij voelt al een tijdje dat hij niet verder kan zoals nu. Hij moet de waarheid onder ogen zien “Ha, daarom naak”. En dat hij er nu klaar voor is, voor deze stap in zijn leven, verklaart voor hem de open houding die hij aannam in zijn droom.

Even later belt hij Marloes om zijn droom met haar te delen. Om haar ook trots te kunnen vertellen dat hij zonder haar hulp uitleg heeft kunnen geven aan z’n eigen droom.
Hoe fijn Marloes het ook vindt dat hij zijn dingen met haar deelt, zoals eerder laat zij hem ook deze keer weten dat het haar niets uitmaakt. Dat het er niet toe doet of zij zijn uitleg begrijpt. “Het gaat om jou. Het is jouw verhaal. Alleen jij weet hoe het voor jou is, jouw droom en wat ‘ie voor jou betekent. Wat ik er van vind doet er niet toe. Je hebt mijn goedkeuring niet nodig lieverd”. Harm zucht een paar keer hoorbaar. Hij vindt het altijd lastig als Marloes hem dit soort dingen zegt. Kan hij moeilijk horen. Hij wil graag haar goedkeuring. En eerlijk gezegd hoopte hij ook stiekem op een duwtje in de goede richting voor wat betreft de keuze die hij nu moet maken.

Dan is het even stil aan de telefoon. Harm drukt Marloes weg. Hij heeft tijd nodig om te verwerken wat zij zei. Om het te voelen. Te ervaren. Nogmaals alles te laten passeren wat hij over zijn droom opschreef en zojuist vertelde. Hij leest zijn papiertje hardop voor aan zichzelf en loopt met z’n telefoon nog in zijn andere hand, naar de bank. Hij laat zich met een hoorbare plof in de hoek vallen, nog steeds starend op zijn briefje. “Naakte waarheid…Een keuze maken… Tijd voor jezelf nemen…” hoort hij zichzelf zeggen.

Hij ziet dat er een traan op zijn papiertje drupt. En nog een paar. Het is hem duidelijk. Het is tijd verantwoordelijkheid te nemen over zijn eigen leven en andere keuzes te maken. En dat alleen hij weet wat zijn volgende stap zal zijn . . .

Dit is een verhaal bij een serie van 100 tekeningen van Olaf Zefanja de Baar.

[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]

Categorieën
verhalen

Ik lijk wel een kikker

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”]

9/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar
9/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar

[/fusion_builder_column][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][fusion_dropcap color=”#dd9933″ boxed=”no” boxed_radius=”8px” class=”” id=””]V[/fusion_dropcap]

andaag heeft Harm een goeie bui. Niet dat dat niet vaker voorkomt, maar hij is blijer dan anders. De hele dag met zijn goeie vriendin Marloes op stap. Ze zijn dikke maatjes en hij ziet er iedere keer weer naar uit haar weer te zien. Dat wordt weer lachen.

Harm is verre van extreem of opvallend in zijn uitspraken en zo ook in zijn kleding. Nou ja, hij draagt in ieder geval geen fel gekleurde shirtjes. En wat hij draagt hoeft ook niet per definitie ‘in’ te zijn. Daar houdt hij zich niet zo mee bezig. Marloes daarentegen is altijd vrolijk gekleed, veelal met felle kleuren. Harm gaat vandaag met haar mee, kleding kopen. Niet dat hij gek is op winkelen, maar samen met Marloes heeft hij altijd de grootste lol. Ze hebben veel onderonsjes en hebben maar een half woord nodig als ze elkaar iets willen vertellen. Dat is ook wel zo met Henk, zijn broer, maar met Marloes is het tóch anders. Waarschijnlijk omdat zij een vrouw is.

Soms is er tussen hen wat spanning voelbaar en gelukkig kunnen ze het daar goed over hebben. ‘Dat man-vrouw-dingetje’ wat ze allebei wat spannend vinden en het liefst wat uit de weg gaan. Dan kijken ze elkaar wat schuchter lachend aan. “Neeeeeej, laten we dat maar niet doen, dat wordt toch niks, we hebben het leuk zoals het is” is hun vaste uitspraak. Terwijl geen van beiden goed kan benoemen waarom het dan ‘toch niks’ zou worden. Over alles praten ze honderduit, maar dit stukje ligt voor hen beiden gevoelig. Voor nu in ieder geval.

Daar staan ze dan. In de vierde kledingwinkel vandaag. Nu is Harm aan de beurt vindt Marloes. Hij heeft zich, met wat tegenzin en op verzoek van Marloes, in een felgroen shirt gehesen. Hij gaat ongemakkelijk voor de spiegel staan als hij de paskamer uit komt. “Ik lijk wel een kikker” laat hij Marloes droog weten. Had hij beter niet kunnen zeggen, want nu Marloes houdt het niet meer: ze brult het haast uit van het lachen. Zoals ze wel vaker doet als ze samen zijn. “Of een punker” doet Harm er een schepje bovenop. “En dan gaan we straks zeker nog even naar de kapper voor een roze hanekam” zegt hij, terwijl hij z’n wenkbrauwen optrekt en z’n lippen in een strakke lijn trekt. Hij voelt zich eerst nog wat ongemakkelijk, maar als hij rechts opzij naar Marloes laat ook hij zich luid en duidelijk horen. En kunnen ze er beiden niet mee stoppen. Met buikpijn van het lachen, proberen ze elkaar aan te kijken. Mislukt. De winkel wordt wederom gevuld met de lange, hoge uithalen van Marloes.
Harm geniet enorm van deze momenten samen met haar. Die lach doet hem denken aan de keren dat hij, meestal op zondag, op zijn radio een klassieke zender beluistert. “Alleen het onkest ontbreekt nog” lacht hij Marloes toe. “De strijkers zetten zo in”. En Marloes laat zich nogmaals horen, klinkend als een paar hoge tonen. Deze keer wat kortere steeds lager wordend, gevolgd door een luid hoorbare diepe ademhaling. “Pfff… Je laat me écht weer even lachen man” laat ze Harm weten en geeft hem een dikke knuffel.

Momenten zoals deze, als Marloes hem een knuffel geeft, doen hem denken aan zijn moeder. Niet dat zijn broer Henk en hij moederliefde missen, dat niet. Hun moeder heeft altijd alle tijd en aandacht voor hen. Nog stees. Maar haar manier van haar liefde uiten is wat onbeholpen, veroorzaakt door haar onderdanig gedrag ten opzichte van hun vader. Ze loopt, zo lang Harm zich kan herinneren, altijd op haar tenen (lees de blog ‘Kijk een vliegtuig’). Zal nooit eens uit de band springen, uitbundig lachen of hem eens een dikke knuffel geven, zoals Marloes dat doet. Daardoor is hij er wat ongemakkelijk mee, op die manier contact te hebben met een vrouw.

Er komt een tijd dat Harm het écht kan ontvangen, die vorm van aandacht die hij met Marloes ervaart. Het dan ook oprecht kan geven aan een ander. Misschien zelfs wel aan Marloes. Maar vandaag heeft hij lol met haar. Waarbij ze ook deze keer weer alle tijd en aandacht voor elkaar hebben. Op een manier die voor hen beiden ‘past. Tijd voor een dolletje, serieuze praat en af en toe een knuffel. En hij geniet er intens van . . .

Dit is een verhaal bij een serie van 100 tekeningen van Olaf Zefanja de Baar.

[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]