Categorieën
verhalen

Afdwingen en loslaten

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”]

28/100
28/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar

[/fusion_builder_column][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][fusion_dropcap color=”#dd9933″ boxed=”no” boxed_radius=”8px” class=”” id=””]H[/fusion_dropcap]arm baalt. Hij wil iets wat hem niet lukt en dat frustreert hem. De hele morgen loopt hij mopperend door de kamer te ijsberen. Hij is hardop in gesprek met zichzelf in de hoop dat dat hem helpt.

Wat is het toch, dat het de ene dag goed gaat met tekenen en de andere dag helemaal niet. Het is nu zelfs zó erg dat ik echt niet weet wat ik moet tekenen. Er komt helemaal niets uit mijn handen. Alsof ik voor het eerst een potlood vasthoud. Ik word er gek van. Waarom lukt het niet?

Omdat je jezelf probeert te dwingen te tekenen en dan lukt het niet. Dat blokkeert je creativiteit. Dan stroomt het niet.

Jaja. Dat zal allemaal wel, maar daar heb ik niks aan. Ik wil gewoon tekenen. Nu. Omdat ik mij dat had voorgenomen. Ik zou het hele weekend gaan tekenen, want daar had ik zin in. Al weken zie ik er naar uit, naar dit weekend. De afgelopen tijd had ik iedere keer van alles gepland, maar dit weekend heb ik er speciaal voor vrij gehouden. Ik heb m’n potloden weer opgezocht en het papier wat ik het liefste gebruik ligt nu al weer uren stof te happen op tafel. Maar het lukt niet en daar baal ik van.

Nee Harm, zo werkt dat dus niet. Zo’n proces kun je niet afdwingen, net als het leven zelf. Beweeg mee met het ritme van je leven. Als het nu even niet lukt, ga dan even iets anders doen. Buiten een stukje lopen, boodschappen doen of afwassen.

Nee daar heb ik geen zin in. Ik ga nu niet afwassen. Waarom zou ik dat juist nu doen, terwijl ik iets anders had gepland?

Omdat het je afleidt. Het maakt je los van je emoties en de oordelen die je er over hebt dat het niet lukt. Als je daar van los bent zal je zien dat het opeens weer als vanzelf gaat.

Pfff… Hoe weet jij dat nou.

Omdat ik spreek uit ervaring en weet dat het écht zo is. Probeer maar. Vooral de heel gewone huishoudelijke klusjes kunnen je goed helpen als je vastloopt. Dus ook stofzuigen, de was doen, tuinieren, ramen zemen. Of ga lekker onder de douche of in bad liggen.

Jij je zin, ik ga wel afwassen. Als je maar niet denkt dat ik het voor mijn plezier ga doen.

Dat weet ik. Probeer maar. Voordat je het weet ben je eerst een paar seconden achter elkaar niet bezig met dat wat je nu wilt afdwingen. Daarna denk je een paar minuten niet aan dat wat niet lukte. En voordat je het weet loop je met je nog natte handen terug naar tafel omdat je zomaar een ideetje hebt waar je mee verder kunt. Omdat je aandacht had voor wat je deed: afwassen. Dat zorgde ervoor dat je, zonder dat je je er bewust van was, jezelf de ruimte gaf aan je creatieve proces.

Mopperend loopt Harm de keuken in en begint aan de afwas. Na een paar minuten kijkt hij met een schuin oog naar het gasfornuis dat ook een sopje verdient. ‘Binnenkort ook maar weer eens een doekje over de keukenkastjes halen’.

En inderdaad, zonder dat hij er erg in heeft is zijn aandacht afgeleid van zijn potlood en papier. Opeens is de hele afwas gedaan, blinkt zijn gasfornuis en staat er verse koffie te pruttelen. Al fluitend loopt hij met een dampende beker terug naar zijn plek aan tafel, maar nu meer ontspannen dan het moment dat hij steunend en kreunend zijn plek verliet. Nog min of meer in gedachten verzonken pakt hij zijn potlood en begint krulletjes te tekenen op het papier. En voordat hij er erg in heeft zijn het er tientallen en verschijnt er een glimlach op zijn gezicht als hij er naar kijkt.

Je hebt gelijk, dit is dus wat je bedoelt. Tijdens de afwas dacht ik alleen in het begin nog aan m’n vrije weekend, maar op een gegeven moment was ik alleen maar druk met de afwas. En nu terug aan tafel begin ik zo maar, gedachteloos, te tekenen. Dat bedoel je dus met afdwingen en loslaten…

[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]

Categorieën
verhalen

Gewoon lekker bezig zijn

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”]

26/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar
26/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar

[/fusion_builder_column][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][fusion_dropcap color=”#dd9933″ boxed=”no” boxed_radius=”8px” class=”” id=””]B[/fusion_dropcap]uiten waait en regent het. Goed weer om binnen te blijven, heeft Marloes besloten. Ze heeft zich geïnstalleerd in haar hoekje op de bank met een stapel tijdschriften en een pot thee en zit met opgetrokken knieën onder een dekentje.

Al bladerend komt de winterkleding voorbij en ondanks dat de temperatuur buiten nog best aangenaam is ziet ze er ook wel weer naar uit, dat het straks weer kouder zal zijn en ze haar warme winterkleren weer aan kan. Ze herinnert zich dat ze vorig jaar, impulsief als ze soms is, verschillende soorten wol kocht om grote sjaals van te breien. En bij dat kopen is het gebleven, want de bollen bevinden zich nog in de oorspronkelijke staat in een mooi tasje ergens in haar hobbykamer.

Marloes kijkt met een scheef hoofd naar de sjaals en mutsen die ze voorbij ziet komen. O jeej, het gaat weer kriebelen. Ze krijgt zin om te breien en besluit om haar voorraad wol op te zoeken.

Niet veel later ligt de vloer van haar hobbykamer bezaait met tasjes met daarin verschillende bollen wol. En niet alleen zij, maar ook haar drie poezen genieten er van. Op een onbewaakt ogenblik heeft de jongste van de drie een bol te pakken gekregen. Met zijn voorpoten er stevig omheen geklemd alsof hij de bol nooit meer los zal laten en met z’n achterpoten trapt hij er tegenaan als een dolle. Ondanks dat ze er niet blij mee is moet ze er toch om lachen. Gelukkig is deze bol nog niet zo gehavend, maar ze gaat wel gelijk op zoek naar een ander bolletje waar de poezen wel mee mogen spelen. Ze duikt de kast weer in en vind een restje wol waar ze bij nader inzien niks meer van wil maken, omdat ze de kleur toch minder mooi vind dan toen ze de wol kocht. Ze maakt er een mooi rond bolletje van en rolt de wol stevig op, zodat haar poezen hun best moeten doen om het uit elkaar te trekken. Ze laat een meter draad loshangen en gooit het bolletje door de gang. Twee van haar poezen rennen er achteraan. De één grijpt het bolletje, de ander vindt de loshangende draad interessant. Al rennend en stoeiend buitelen ze over elkaar heen, de gang is voor hen een waar speelparadijs. In het midden van de gang ligt een warm dik kleed met franjes, die het ook regelmatig moeten ontgelden. Gelukkig laten ze het kleed zelf wel aardig heel.

Na het schouwspel in de gang gaat Marloes terug naar haar bollen wol . Ze was even vergeten dat haar derde poes nog in haar hobbykamer was, maar gelukkig ligt die in het raamkozijn te slapen en ze gaat verder met het opzoeken van nog meer bollen wol en de breinaalden. Op zoek naar breipatronen komt ze ander leuks tegen en voordat ze het weet haalt ze haar hele kast overhoop. Nou ja, die wilde ze binnenkort toch opruimen. Heeft ze nu alvast een mooi begin gemaakt.

Met een stapel breipatronen onder haar arm keert ze terug naar de bank en kruipt opnieuw onder haar dekentje. En terwijl ze in de bladen op zoek gaat naar het juiste patroon voelt ze dat ze het rommelen wat ze net in haar kamertje deed en het boekjes lezen op de bank eigenlijk wel genoeg vindt voor nu. Ze komt erachter dat lekker een beetje aanklooien en rommelkonten vandaag hetgeen is wat ze wil doen vandaag. Verder geen actie. Dit is waar ze van geniet en helemaal bij weg kan dromen. Eigenlijk is dat precies wat ze wilde doen vandaag. Gewoon lekker bezig zijn. Maakt niet uit met wat. Vooral: niks hoeven moeten…

[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]

Categorieën
verhalen

Doe mij maar een hondeleven

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”]

20/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar
20/100 Tekening van Olaf Zefanja de Baar

[/fusion_builder_column][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][fusion_dropcap color=”#dd9933″ boxed=”no” boxed_radius=”8px” class=”” id=””]H[/fusion_dropcap]ij trekt zijn jas aan, doet Boris zijn riem om en stapt naar buiten. Het begint al donker te worden en er hangen al wat sterren in de lucht. Henk houdt van dit moment van de dag. Vlak voor het slapen gaan nog even een frisse neus halen samen, met zijn hondje. Alles van de afgelopen dag de revue laten passeren. Er even niks van vinden en het moment ook niet willen veranderen. “Dat is mijn meditatiemomentje” zei hij laatst tegen zijn broer Harm, die hem vroeg op welke manier Henk voor rust en ontspanning in zijn leven zorgt.

Boris mag altijd even rennen op de plek drie straten verderop, waar honden los mogen. En daar gaat Henk, vaste prik, iedere avond op het bankje zitten wat er staat. Die tijd gebruikt voor zijn meditatiemomentje.

Hij maakt er wel eens een oefening van in bewust ‘zijn’. Wat hij dan doet is zijn dag terug redeneren, waarbij hij begint met wat hij op dat moment aan het doen is. “Door de Spoorlaan lopen. De straat oversteken. De deur achter me dicht trekken. O nee, vergeet ik nog dat ik de sleutel omdraaide. Daarvoor Boris z’n riem omgedaan, ik mijn jas aangetrokken, schoenen aan, tv uitzetten”. En zo gaat hij zijn hele dag terug. De ene keer kan hij zich meer herinneren van zijn dag dan de andere keer.
Soms duurt het Boris te lang. Die gaat dan, al kreunend en steunend op een manier dat Henk er om moet lachen, voor zijn voeten op het gras liggen. “Oké, Boris, we gaan weer terug”.

Henk vraagt zich wel eens af hoe dat zou zijn om, net als een hond, gewoon ‘je ding’ te doen. Zonder na te denken wat goed of beter zou zijn. Geen stress te hebben of druk te ervaren. Minder streng te zijn voor jezelf.

“Man, man, wat heb jij toch een goed leven. Lekker he?”, zegt hij lachend tegen Boris. Baas en hond kijken elkaar aan en Boris beantwoordt deze vraag met een vrolijk geblaf en het verzoek om de stok die hij net vond nogmaals voor hem weg te gooien. “Hondjes denken niet na of hun baasje wel of geen zin heeft om te spelen. Trekken ze zich daar helemaal niks van aan. En ook hebben ze geen medatiemomentjes nodig, zoals Henk. Als een hond moe is of zijn rust nodig heeft gaat ‘ie gewoon liggen en slapen. Zo simpel kan het leven zijn. Zo slecht is dat nog niet, een hondenleven…

[/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]